กราบเท้าคุณพ่อที่รักและเคารพของลูก
แถวตรง...!!! ตามระเบียบพัก !!!
ตรงหน้าระวัง...วันทยา...วุธ!!!!
น้ำเสียงที่ดุดันขึงขังแบบนี้ แน่นอนเลยว่าต้องเป็นหัวหน้าหรือครูฝึกทหาร
เสียงนี้หนูได้ยินตั้งแต่เด็กแล้วนะพ่อ โตมานี่เสียงยังติดหูอยู่เลย
เหนื่อยไหมคะที่ต้องมาตะเบ็งเสียงทุกๆเช้า เพื่อเรียกเข้าแถว
หนูไม่เคยได้ยินพ่อบ่นเลยสักคำว่าเหนื่อย หนูเห็นพ่อทำงานตลอด
บางวันพ่อก็นั่งคุกเข่าเปลี่ยนยางรถให้ชาวบ้าน บางทีพ่อก็เทน้ำกลั่นใส่รถให้
หรือบางเวลาพ่อก็เป็นลุงใจดีคอยพาเด็กๆข้ามถนน และเป็นเพื่อนนั่งเล่นหมากรุกของอาแป๊ะแถวบ้าน
แต่ในทุกๆเวลา พ่อก็คือพ่อของหนูอยู่เสมอ
พ่อจำได้ไหมว่า ก่อนไปโรงเรียนพ่อจะให้ดูการแต่งกายของเราตลอดว่าเรียบร้อยไหม
รองเท้าขัดขึ้นเงาหรือยัง ถุงเท้าพับดีไหม ชายเสื้อเอาเข้าใส่ในกระโปรงหรือเปล่า
มองภาพนั้นตอนเด็กๆหนูอดยิ้มไม่ได้ว่าเรื่องการแต่งกายแทนที่แม่จะมาดูนะ กลับเป็นพ่อ
แบบว่าต้องเนี๊ยบตลอดตั้งแต่หัวจรดเท้า เอาให้ดูดีและเรียบร้อยก่อนไปโรงเรียน
เรื่องหนึ่งที่พ่อสอนหนูเสมอๆว่า "ต้องซื่อสัตย์ในหน้าที่" หนูยังจำได้ไม่เคยลืม
คำสอนของพ่อมีหลายเรื่องที่สอนหนู หนูจึงไม่อาจบรรยายออกมาเป็นตัวอักษรได้หมด
แต่มันฝังอยู่ในจิตใจของลูกไม่มีวันเสื่อมคลาย จะกี่สิบปียี่สิบปีพ่อก็สอนหนูเรื่อยๆ
ทั้งเคยสอนหรือสอนอีกครั้ง พ่อก็ยังอยากที่จะสอนหนูแบบนี้ต่อไปใช่ไหมคะ
หนูภูมิใจเหลือเกินที่ชีวิตหนึ่งนี้ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อคนนี้
แม้เราสองคนจะอยู่ห่างกันแต่เรายังไปมาหาสู่กันได้เสมอๆ
เพราะมีพ่อจึงมีหนูในวันนี้ที่ได้ตอบแทนสังคมและรับใช้ประเทศชาติ
ชาตินี้หรือชาติไหนก็หาพ่อแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว
รักพ่อค่ะ ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ หนูเป็นห่วงเสมอ
ลูกแนนของป๊า ^_^
